Skip to content

Do najciekawszych wyników uzyskanych przez Paramonowa nalezy wyróznienie u oligofreników dwóch rodzajów zaburzen odruchu orientacyjnego

2 miesiące ago

455 words

Może zresztą należałoby zaznaczyć, że również u autentycznych oligofreników występują braki w tym zakresie. Wspomniałem o tym referując badania Susułowskiej. Wskazują na to również eksperymenty przeprowadzone przez H. P. Paramonową (1959), która zajęła się badaniem roli odruchu orientacyjnego przy powstawaniu związków warunkowych u oligofreników i stwierdziła wyraźne zaburzenia w funkcjonowaniu tego odruchu, utrudniające powstawanie pełnowartościowych odruchów warunkowych. Podobne wyniki przytacza również O. S. Winogradowa (1957). Wskazywałoby to, że u oligofreników uszkodzony jest podstawowy mechanizm inicjujący powstawanie odruchu badawczego, mianowicie odruch orientacyjny, z czym wiążą się zresztą inne defekty, jak trudności w tworzeniu nowych związków czasowych, w przewodzeniu pobudzenia z I do II układu sygnałowego itd. (por. Frejerow, 1954, s. 143-148). Do najciekawszych wyników uzyskanych przez Paramonową należy wyróżnienie u oligofreników dwóch rodzajów zaburzeń odruchu orientacyjnego. U jednych badanych odruch orientacyjny odznaczał się bezwładnością podobną, sądząc przez analogię, do tej, którą stwierdzili Zieleny, Popow i Musiaszczykowa w wypadku usunięcia różnych części kory mózgowej. Byłoby to, więc uszkodzenie odruchu orientacyjnego typowe dla stanu uszkodzenia organicznego kory. Klinicznie uszkodzeniom tym odpowiadają takie symptomy, jak bezwładność uwagi, skłonność do perseweracji, zwężenie pola działania. W drugiej grupie badanych w ogóle trudno było wywołać odruch orientacyjny (w badaniach Susułowskiej, 1960, również u części oligofreników odruch orientacyjny nie występował). Dopiero wielokrotna ekspozycja bodźca powodowała powstanie bardzo chwiejnego odruchu. W sposób potoczny mówiąc w pierwszej grupie trudno było oderwać uwagę od bodźca, a w drugiej trudno było zwrócić uwagę badanych na bodziec. Być może, fakty te dałoby się zinterpretować formułując wymagającą jeszcze sprawdzenia tezę, że w pierwszym wypadku mamy do czynienia z wadliwą funkcją instrumentu poznawania, jakim jest kora mózgu, a w drugim – z wadliwą funkcją struktur aktywizujących procesy orientacyjne (układ siatkowaty). Jest to tym bardziej uzasadnione, że jak zdaje się wynikać ze wstępnej analizy zebranych przeze mnie – materiałów (badania niezakończone) – można wśród oligofreników, szczególnie starszych, wyodrębnić dwie grupy zdecydowanie różne pod względem klinicznym. U jednych zaburzenia wykazują cechy zbliżające ich do chorych z organicznymi uszkodzeniami pourazowymi, z przewagą objawów perseweracji, zaburzeń czynności koordynacyjnych i krytyczną postawą wobec swoich sprawności, a u drugich na pierwszy plan wybijają się takie cechy, jak brak, zainteresowania istotą zachodzących zjawisk, trudność przyciągnięcia uwagi tych osobników, obojętność wobec wszelkich niezrozumiałych dla nich sytuacji społecznych i inne cechy dające się sprowadzić do braku właściwie nasilonej dynamiki poznawczej [więcej w: olej abisyński, osrodek leczenia uzaleznien, zakład rehabilitacji leczniczej ]

Powiązane tematy z artykułem: olej abisyński osrodek leczenia uzaleznien zakład rehabilitacji leczniczej